The New Geranium in La Cala de Mijas

Steven Saunders is wat ze in de UK een ‘celebrity chef’ noemen. Hij kookte voor de sterren op de Formule 1-circuits, voor prinses Diana en haar familie, voor Posh Spice en David Beckham en voor de BBC in Ready Steady Cook. Maar verdient hij zelf een ster? We gingen bij hem op bezoek in “The New Geranium” in La Cala de Mijas.

Dertien ongelukken en drie echtscheidingen

Met zijn typerende hoed herken je hem meteen als je het restaurant binnenstapt. En wanneer hij met zijn gasten op de foto gaat zet hij steevast een zonnebril op. Sterallures genoeg dus en op zijn palmares staan best wat prestaties: stage gedaan in het Savoy Hotel, op zijn 19de was hij al chef-kok in een prestigieus hotel, hij kreeg een Michelinster voor één van zijn restaurants en won diverse awards. Maar zijn levensverhaal is er ook eentje van dertien ongelukken en drie echtscheidingen. Dus kan hij na al zijn culinaire successen nog niet rentenieren en moet hij nog vol aan de bak om de vakantiegasten in La Cala de Mijas met zijn culinaire creaties te verleiden.

Het halfvol glas

Dat doet hij op zijn website met een resem menu’s in verschillende prijsklasses en stijlen. Het bezorgt je vooraf al een beetje keuzestress. Maar aan tafel worden gek genoeg slechts twee versies aangeboden. Net als een glas cava dat al bij aankomst klaar stond. Attent, dat wel. Maar de fles was al een tijdje uitgeschonken. Dus weg frisheid en bubbels. Voor onze niet-alcoholdrinkende dochter wordt er géén alternatief aangeboden. Dat cavaatje op overschot verdelen we over de andere glazen. En maar goed ook want onze vrienden blijken pover bediend te zijn. Hun glas is halfleeg zonder dat ze er van dronken. Of halfvol, het is zoals je het bekijkt. Maar we kijken positief en optimistisch uit naar het vervolg van de avond ondanks deze valse start.

Sympathieke Steven komt het menu zelf uitleggen aan tafel. We mogen van hem de gerechten uit de verschillende menu’s mixen. Dat vinden we fijn want ons gezelschap verschilt in smaak. Onze voorkeur gaat naar het zesgangenmenu van 69 euro met aangepaste wijnen. Daar zijn ook drie varianten van: een basisselectie van Spaanse wijnen, een mix van Frans en Spaans, of internationale topwijnen. Een beetje argwanend na het lauwe glas cava besluiten we om niet al ons geld op de wijn in te zetten en kiezen we voor het goedkoopste arrangement van 35 euro.

Tellen tot 6

Er komt al snel een amuse-bouche op tafel en dat is meteen een schot in de roos: een saté van ibérico varkensvlees met een pindasaus. Een heerlijk en pittig begin van onze menu want dit blijkt al het eerste van de zes gangen te zijn.

We kijken nog eens goed naar de menukaart en ook het brood met bijhorende dips blijkt tot de zes signaturegerechten te behoren. Dat telt al snel af. Of op…zoals je het bekijkt. Wanneer de ober de wijn komt inschenken voor de ‘famous duck salade’ hebben we echter nog géén brood gezien of geproefd. Oeps, dat waren ze vergeten. Dus snel aan de noodrem trekken in de keuken om de salade met eend nog even aan de kant te laten waggelen.

Brood met lemon cream

Het zelfgebakken brood krijgt op een mooi gedecoreerd bord het aangename gezelschap van een goed op smaak gebrachte zachte lemon cream en Ierse boter. Ook de kruimels verdwijnen in onze maag. Een teken dat het lekker is en dat we honger hebben.

Witte rook uit de stolp

Aan de borden wordt gelukkig meer aandacht besteed dan aan de inrichting van het wat doordeweekse pand dat tegen de nieuwe Carrefour aanschurkt. Achter onze schouders duikt een joekel van een brandblusapparaat op en we worden ook in de gaten gehouden door oude en lelijke ventilatieroosters die tot niks dienen want er waait geen zuchtje airco door de zaal. Daardoor snakken we tegen het einde van de avond toch wel naar een beetje zuurstof. Nog een detail: onze wijnglazen zien er allemaal wat verschillend uit. Wit en rood, groot en klein door elkaar. Dat komt omdat ze maar een beperkte voorraad hebben, legt de ober uit. Die beperkende maatregelen gelden ook voor de wijnsoorten. Want of je nu vis of vlees neemt. Kreeft of tournedos rossini. Het bijhorende wijntje komt uit dezelfde fles. De gerechten die op tafel komen verdienen een betere begeleiding en een echte sommelier. OK, het restaurant is nog maar 8 maanden open maar de schoonheidsfoutjes stapelen zich nu iets teveel op.

Gelukkig houdt de keukenbrigade de zaak recht. De eend is lekker krokant en de garnituur met zoetzure toetsen past er uitstekend bij. Hier zou prinses Diana zeker nog eens voor terugkeren want dit was één van haar favoriete gerechten. De gerookte zalm verschijnt met een spectaculaire witte rookwolk vanonder een stolp en smelt smeuig in de mond weg. Eindelijk wat sprankel op tafel.

Bij de hoofdgerechten valt op hoe goed hier op de food cost wordt gelet. De tournedos wordt op zijn kleinste kant op het bord gelegd zodat er maar een ietsie pietsie foie gras op kan.

De kreeft blijkt een babytje te zijn. Wat we vandaag binnen kregen uit Galicië was aan de kleine kant, verontschuldigt de chef zich al op voorhand. “We hebben er nog wat gamba bij gelegd”. Eerlijk is het wel en dat appreciëren we want voor dit gerecht betalen we een supplement van 15 euro.

Star quality

De desserts zijn degelijk maar creëren géén wowgevoel, misschien omdat we al een beetje murw zijn geslagen door de warmte en de snelle opeenvolging van de gerechten en wijn. Conclusie: we zijn een beetje besluiteloos of we dit restaurant willen aanbevelen. De Britten die hier komen zijn in hun reviews vaak laaiend enthousiast. Misschien zijn wij wat minder onder de indruk van de star quality van de chef.